martes, 12 de marzo de 2013

Pizza party

Ola! Sigo en Oslo aínda que polo blog non se note moito.
Esta é a última semana dun dos cursos (laboratorio) que teño, e como son tan superfantásticos e riquiños, pois van e fan unha pizza party, pero organizada polos profesores. Foron 50 coroas pero había pizza a rebentar (e si, comín pizza). Por certo que as pizzas traen boteciños con salsas para untarlle e herbas varias xD
Ademais, os supervisors (os que corrixen os lab reports) fixeron unha Quiz. Son moito de facer esas cousas en Noruega, nos bares e pubs hainas a miúdo. Unha delas era sobre o laboratorio, un pouco aburrida, pero a segunda era sobre leis americanas... están tolos estes americanos! Quédome con dúas leis: cando dous trens chegan a un cruce, ningún dos dous debe pasar ata que o outro pase; e que en non sei que estado o número Pi vale 3 xD
Bueno iso, que moi majos todos, e o noso equipo gañou unha das Quiz, así que nos deron outra bolsa de chocolatinas, e logo houbo un concurso de montar caixas para residuos do laboratorio xDDD

Sabe.

miércoles, 6 de febrero de 2013

Tromsø


O venres pola mañá partimos cara Tromsø en avión dende Gardermoen. A viaxe eran case 2 horas polo que, polo menos eu, aproveitei para durmir (perdéndome as vistas ao chegar, pero mereceu a pena igual jaja). Tromsø está moi ao norte, dentro do círculo polar ártico (soa ben), pero a cidade era máis grande do que pensaba. É unha illa conectada por dúas pontes ao resto dos fiordos. Co tempo tivemos sorte, non nevou e facía uns -4ºC.
Vistas ao saír do aeroporto

Cando chegamos fomos á Turist info a que nos informasen e a deixar as maletas. Despois decidimos ir ao xardín botánico. Collimos un bus e dixémoslle ao buseiro que nos avisase da parada. Olvidouse. Pero resulta que era un tipo supermajo, que nos comezou a dar conversación, e nos acabou levando ata o mesmo xardín unha vez que rematou a ruta. Problema: o xardín era só exterior, co cal nos atopamos unha preciosa paisaxe branca e nada máis. Primeiro fallo jaja.

Despois fomos aos museos que eran gratis (arte e cousas raras) ata as 6. A esa hora tiñamos que estar nun hotel para que nos recollesen os que organizaban o dos trineos de cans.
Cando chegamos ao sitio en cuestión (fóra da illa), pagamos (auch!) e déronnos roupa axeitada (un mono, botas, gorro, guantes, calcetíns, etc). Antes de cear estivemos cos cans. Teñen uns 300 huskies e todos son moi cariñosos. Tamén son máis pequenos do que me imaxinaba. Cando se altera algún, os outros se unen e comezan a aullar como lobos.


De cea tivemos un caldo e reno guisado con verduras. E todos marcharon menos unha parella de chinos e nós, que nos quedabamos a durmir na tenda sami. Intentamos ver a aurora pero non houbo sorte, pero dimos un paseo pola zona moi chulo (como había moita lúa e neve, víase perfectamente). A forma da tenda era como a dos indios, pero de madeira e aberta por arriba para que saia o fume da fogueira que hai no medio. O chan eran pedriñas que estaban cubertas con peles de reno, así como as almofadas e as “camas”. Durante a noite apagóusenos a fogueira así que nos levantamos un pouco conxelados jaja.
Pola mañá almorzamos un pouco de todo (leite, café, torradas, marmelada, froita, embutido blablabla) e despois empezaron a preparar os cans para os trineos. Nos trineos un ía dentro e outro conducía (conducir era só frenar de cando en vez, porque os cans xa saben por onde ir). Cinco cans tiraban do trineo, 2 diante, un no medio e 2 detrás (“os swingers”, que xiran á dereita ou esquerda). Todos moi listos. O paseo non foi moi longo (1 hora e pico probablemente) pero as paisaxes eran impresionantes.

Antes de marchar déronnos a comida, que estaba riquisísima: reno en tiras con setas, puré de pataca, grosellas vermellas e salsa, creo que de setas. A comida moi sami pero o cociñeiro tiña un acento francés moi gracioso.

De volta en Tromsø despois de comer fomos a outros museos gratis e sobre as 6 da tarde vimos o que parecía a aurora boreal! Entón marchamos correndo para as cabañas (onde durmiríamos a segunda noite) ao pé dunha montaña, para ver mellor as luces. A cabaña era moi curriña (e pequena) e todo arredor era moi bonito. Deixamos as cousas e despois de cear fomos a pasear a ver se víamos algo. Xa nas cabañas se empezou a ver un montón, pero viñan e marchaban. Entón collimos un bus que nos levou a unha montaña e había unhas vistas preciosas. Como estaba moi escuro aínda se vía mellor. Despois nos acercamos ás casas, ao lado da Catedral do Ártico (moi chula) e volvéronse a ver as luces do norte. A xente camiñaba sen sequera mirar para elas. (Por certo, moita xente se move nunha especie de trineo moi gracioso, xa sexan nenos ou maiores con bolsas). Finalmente nos estabamos conxelando un pouco e marchamos á cabaña.
Aurora dende as cabañas.

Aurora eTromsø ao fondo.


Katrien e eu moi casual.


Catedral do Ártico (e aurora ao fondo, de verdade jaja)

Montaña ao lado das cabañas.



Ao día seguinte fomos ao acuario, Polaria: un desastre! 70 coroas por 4 estanquiños con peixes e 4 focas... nada máis! Moito mellor o de Coruña, onde vai parar.

E nada máis, un agradecemento dende aquí á oficina de turismo que nos gardou as maletas durante un 80% da viaxe jaja.

Sabe.

sábado, 12 de enero de 2013

Volvendo a Oslo

Comezamos ás 7 am saíndo dende Coruña a Santiago. Despois de descubrir novas rutas cara o aeroporto (jaja) collín o voo para Barcelona, acompañada dos celestiais cánticos duns afeccionados do Celta... Gracias a iso conseguín manterme esperta xD
Ao chegar a Barcelona xa me estaba esperando Ignacio! Así que empezamos a pasear pola terminal ata que nos asentamos. Falando e lendo se nos pasaron 4 horas e decidimos ir comer ás 14pm un bocata. 
Despois pasamos o control de seguridade e volvimos esperar, pero esta vez un pouco máis cómodos. 
Ás 16.30 voamos cara Oslo (Rygge), durante 3 longas horas. Ao chegar atopámonos cunha chica que tamén estudaba en Oslo e empezamos a falar cunha de Barcelona moi maja, así que xa tivemos compañía para o que quedaba de viaxe. Dende o aeroporto de Rygge collimos un bus ata a estación de tren, e dalí o tren ata Oslo. 
Resumindo, que os meus cálculos de chegar ás 8 estaban mal, e os meus plans de saír esta noite quedaron cancelados por agotamiento mortal.

Un bico,

Sabela.

miércoles, 12 de diciembre de 2012

Non queda ná!

Xa despachamos os exames de Human Tox e o oral e escrito de noruego, así que só queda o luns o de Ecotox. Despois imos un par de días a Estocolmo e logo pa casiña!
Así que o día 20 voltamos. Supoño que cansas, porque durmiremos no aeroporto de Estocolmo e logo pasaremos o día no de Barcelona, pero non pashha nada.
Estes días non hai moitas novidades porque foron de estudo, pero bueno, fomos ao Julemarked en Oslo e visitamos Drøbak, pero xa se tal volo contamos en persoa, non?




Sabe.

lunes, 19 de noviembre de 2012

Un consello

NON vaiades á peluquería en Oslo.
Un amigO foi cortar o pelo á do Campus (que se supón que é student friendly), e pagou 70€. Si, 70, por un corte de chico normal e corriente.
De nada.

Sabe.

martes, 13 de noviembre de 2012

Northern Lights!!!!

Por fin! Non sempre hai sorte pero onte veuse a Aurora Boreal dende Oslo!
Un dos tipos que leva unha páxina de Facebook dos Erasmus xa avisara no grupo, pero non había garantía de que se vise, non se pode saber seguro. O que si había era unha noite despexada e estrelas fugaces (ademáis de un cometa do que non me enterei jaja).
Ás 11 quedei con uns que ían ao lago (2 gregos e unha canadiense) e logo alí nos atopamos con uns franceses.
A primeira hora pasámola intuindo (ou imaxinando) unha claridade tralos montes. Aínda así, a noite estaba preciosa, cheísima de estrelas, e con estrelas fugaces (as cales eu non vin, pero é como cando vexo un partido de fútbol sempre me perdo os goles jaja). E todo isto mirando cara o lago (e cara o Norte). Por certo, as beiras do lago estaban conxeladas, co cal reflexaba un montón.
Despois, a luz empezou a ser máis intensa, ata verse claramente a zona con luz. Iso si, era prácticamente blanca (pouco verde). E logo comezaron a aparecer como haces de luz dende abaixo. Un dos franceses saca moi boas fotos, e como tiña trípode puido expoñela moito. Aviso de que non se vía tan verde! É cousa da foto jaja

E despois, o máis impresionante de todo, unha especie de luz apareceu no centro e comezou a moverse. Había máis xente no lago e todo o mundo estaba flipando! Era como unha pantasma... non sei, difícil de describir. Todo o mundo estaba feliz!

Sabe.

lunes, 5 de noviembre de 2012

Halloween + opera

A neve xa se derretiu e estes días facía unha temperatura máis agradable, aínda que parece que volve a enfriar agora.
Esta finde dinme conta de que por fin empezo a pillar algunhas cousas en noruego! Houbo bastantes festas e oportunidade para practicar algunha frase, sobre todo se levas a cara ensangrentada (maquillaxe de Halloween!) e a xente che para pola rúa para preguntar se estás ben jaja.
E esta finde deunos por ir á Opera Hus a ver Madame Butterfly! 



É das cousas máis famosas de Oslo, e tiña ganas de vela por dentro. A entrada foi superbarata, 100 kr (uns 13€), pero pola sinxela razón de que non tiñamos asiento! Había que estar de pe, o cal se fixo bastante eterno pero acabamos sentados nas escaleiras. Tamén foi un fallo grande non mirar de que ía antes de ir, porque non se entendía nin papa. Aínda que había subtítulos en noruego (que se os mirase dende o principio igual me enteraba).

Esta tarde hai un evento no lago que non teño moi claro de que vai, pero parece divertido (fogueiras, música...).

Sabe.

martes, 30 de octubre de 2012

Sognsvan

Véxome na obriga de subir fotos. Acabo de ir dar un paseo ao lago (porque onte durante as horas de luz tivemos clase e non puiden). Agora xa é de noite pero hoxe fixo un día moi bonito.




Por certo, no lago atopeime con outros Erasmus e estivemos facendo un iglú. A cousa ía bastante ben pero derrumbouse antes de poder pechalo. 

Sabela.

lunes, 29 de octubre de 2012

Neve!

Mentres Marta redacta a historia de Turku (preparádevos jaja), o tempo pasa en Oslo e acércase o inverno!
Esta mañá ao espertar tiña un SMS de Marta dicindo que mirase pola ventá. Levanteime cabreada pensando que era de onte e que se vira a aurora boreal, pero cando corrín as cortinas vin isto:

É dicir, que cando me deitei non estaba nin nevando, e cando me levantei (unhas 9 horas despois, non vos vaiades pensar que non madrugo jaja) estaba todo así de branco.
Despois da emoción inicial, e de probar o tacto da neve, púxenme as botas e fun para o campus.
No camiño do meu edificio á estación do metro tiven oportunidade de sentirme torpe e patosa peeeeero non caín (cousa que según din vai pasar si ou si). O problema é que polos camiños a neve é pouca e está moi compacta, medio xeo, e resbala moito.
Aínda así non fai moito frío (agora hai uns 0ºC), así que o máis probable é que se derrita, porque para os próximos días non dan moita neve (creo).

Sabela.

miércoles, 17 de octubre de 2012

Sobre General Toxicology

A semana pasada rematamos o primeiro dos cursos que tiñamos, General Toxicology. En xeral podo dicir que me gustou. O primeiro bo é que, ao ser xeral, puxérona de primeira e só ter unha asignatura é un puntazo. Tiñamos clase todos días, 1 hora e media, con descanso de 15 min no medio. O descanso, así como o final da clase, era sagrado, e se o profesor se pasaba un minuto pedía perdón. Tivemos varios profesores (5 ou así), e había de todo. O que era o principal é moi majo, de feito nos descansos se ía tomar café cos alumnos (que se ve que xa coñecía de antes) pero daba as clases un pouco liosas. Tamén tivemos un profe moi bo e majo, e un tipo loco que non sabe nin o que di (e que agora nos dá Human Toxicology, yuju). Este é un exemplo de que, desgraciadamente, aquí tamén poden ser MOI chapuzas coas presentacións. Di que si! Para que borrar puidendo tachar?

Para os descansos hai unha sala enfrente da clase, bastante grande, con sofás, nevera, micro, máquina de café... para a nosa clase! Pero tampouco é que faga moita falta porque os alumnos durante clase comen e beben. Pero a lo bestia. Vamos, que aparte de auga e café, toman zumes, batidos, plátanos, iogures... ensaladas de pasta, traen as especias para condimentar... están locos! Bueno e en clase tamén é típico descalzarse (e na biblio).
En canto ao nivel... depende. Ao principio parecía moi difícil, e a xente facía preguntas superrebuscadas e destas de razoar e todo! Jaja. Pero bueno, o inglés entendíaselle perfectamente a todos. Despois, como nos daban preguntas cada semana, e sería o que entraría no exame, aínda que foi moito curro, pois xa sabes o que entra e non (debería) haber fallo (aínda non sabemos a nota!). Esto de que aos Erasmus lle poñen as cousas máis fáciles dubídoo moito, empezando porque a nota do exame é o 100% e o exame é anónimo (by the way, no exame estaban todos co plátano, zume e galletas jeje).
E creo que esto é o que tiña que dicir sobre a asignatura xD.


Sabe.


Turku


miércoles, 3 de octubre de 2012

Hei!

Esto está un pouco abandonado...

Estes días estamos de "vacacións", porque hai unha semana sen clases de noruego e xa case non temos clases de Toxicology. O problema é que mañá mesmo temos exame de verbos de noruego (si, si, como os de inglés) e o luns de Toxicology. Final. Pero para que non cunda o pánico estamos indo a todas as clases de baile que atopamos, que veñen sendo Jazz, House e Hip hop (esta última aínda non a probamos pero xa se andará).

Así que estes días non hai moitas novidades. A boa noticia é que xa non nos sentimos tan tontas en clase porque están todos igual de nerviosos polo exame (salvo algunha excepción alemana) e aquí tamén se fan preguntas do tipo: "esto entra?", o cal demostra que por moi noruegos que sexan seguen sendo humanos.

O martes que ven partimos para Turku a visitar a Alfonso así que xa vos contaremos que tal por eses lares.

Sabela.

martes, 25 de septiembre de 2012

Staying alive


Hei! Hvordan har dere det? Jeg har det veldig higgelig her! Jeg har mange venner i Oslo, De er exchange students også. Nå jeg kan snakke litt norsk fordi jeg studerte so mye. 

Marta.
















Y esta es la razón por la que hemos tardado tanto en actualizar xD

Que va, os cuento cómo nos va todo. Evidentemente ya estamos perfectamente instaladas, bueno, perfectamente no, seguimos con el tema de la decoración/robar posters de todas partes... pero esto ha degenerado en una especie de Síndrome de Diógenes gracias al cual ahora tengo una bici con las ruedas probablemente pinchadas, unos patines, una cámara de video y una radio que no sé si funcionan ya que van con pilas (y claramente no hay ganas de comprar pilas para algo que encontré en la basura ajena (y con basura ajena me refiero a las cosas que dejaron en mi trastero las personas de otros años)), dos gorros, calcetines de lana hipergordos, unas tijeras, una grapadora, rotuladores permanentes, una cantimplora, camisetas y un abridor. (Ahora es cuando os dais cuenta de que lo de Diógenes no era una exageración)

Y eso, Héctor se fue, pero su colchón seguirá incordiando en la habitación de Sabela habitación por los siglos de los siglos.


Sucesos a destacar en estos días (evidentemente han pasado más cosas pero lo que viene a continuación es un resumen, espero que bastante resumido, porque me conozco):

- Bergen.
Fuimos a ver Bergen y llovía mucho, cuenta la leyenda que entre 250 y 364 días al año. Podría dejarlo así pero tiene un poco más de chicha el viajecito este.
Fuimos en tren, viajando de noche, todo un lujo con manta, tapones para los oídos, antifaz y colchoneta inflable a modo de almohada (por desgracia no nos llevamos nada, pensando que a la vuelta tendríamos otra oportunidad, pero no fue así. La gracia es que era completamente legal llevarse todas esas cosas...), llegamos a las siete de la mañana y llovía, unos desayunamos en la estación (ya que llevábamos comida para todo el viaje) mientras que otros fueron al "Deli de Luca", que según he visto es el Starbucks de Oslo dado que todo el mundo va con esos vasos por la calle, pero simplemente consiguieron una café asqueroso y unos bollos a medio cocer.  Así que medio desayunados fuimos al hotel, fuimos 9 con una reserva para 8 y hasta aquí puedo decir de este tema. Dejamos las maletas y tomamos otro té/café dado que era gratis (no estaba abandonado, ni patas arriba, ni nada, era gratis!!). Después fuimos a la oficina de turismo y allí nos endosaron, como estaba perfectamente planeado, un crucero de 4 horas, de las cuales las 2 primeras fueron horribles dado que llovía (un acontecimiento muy extraño) y hacía frío (también muy extraño). A las 2 horas, empezó lo bueno, ya en el fiordo nos rodeaban las montañas llenas de cascadas, casas aisladas, más cascadas y  más casas aisladas. Y diréis:
- Pero qué monótono!- Y contestaré:
- Tenéis razón - A parte, por si no quedó suficientemente claro llovía y hacía frío. Pero realmente mereció la pena.
Ya después de la primera mojadura monumental fuimos al hotel, nos instalamos, revolvimos todo y volvimos a salir a ver la ciudad, y con ciudad me refiero a las cuatro calles que tiene, al puesto de pescado y todos sus trabajadores latinos .
Al día siguiente madrugamos para ir hasta lo más alto del monte. Aunque realmente madrugamos para ir a la recepción del hotel y tomar más té/café (y gratis!). 
El camino desde la parte baja de la montaña no pintaba muy bien, aunque estaba asfaltado la cuesta era en algún momento ligeramente mortal. Sólo los más valientes subimos caminando, llegando al final calados hasta los huesos pero con un calor mortal. "Arriba" supuestamente se veía la ciudad, en su lugar, debido a la lluvia y a toda la niebla, nosotros vimos la nada (pausa que no viene a cuento para recomendar dos películas/libros que si que vienen más o menos a cuento "La Niebla" y "La historia interminable"). Allí a parte de familias con niños con el mejor equipamiento para la lluvia que haya visto nunca había un restaurante, con una preciosa chimenea que acaparamos durante un buen rato. 
Ya secos, salimos otra vez, unos seguimos subiendo hasta un lago y otras se bajaron de compras, después del lago, unos seguimos subiendo y otros siguieron paseando por no tener el calzado adecuado, o por tener el calzado demasiado roto.
Desde arriba, lo más arriba que pudimos, vimos Bergen y sus más de cuatro calles.  
Y bajamos la montaña.
Por la noche unos salieron y otros nos quedamos en casa. Bueno, unos intentaron salir y se quedaron atascados hasta que yo intenté socorrerlos bajando (por error por unas escaleras de emergencia y descalza ya que mis zapatos aguantaban la puerta dado que no tenía llaves porque se las había dejado a Sabela) al bar (lleno de hombres en general y muy borrachos algunos en particular) donde me mandaron a paseo ya que no tenían las llaves del ascensor. Cuando subí, para contarles las malas noticias y darles apoyo moral, ya habían localizado al encargado de mantenimiento que apareció en pocos minutos y los liberó después de forcejear con la puerta. Nadie volvió a utilizar ese ascensor.
A la mañana siguiente tocó seguir paseando, pero tuvimos suerte ya que salió el sol, durante 30 segundos. Cronometrado.
Y cogimos el tren de vuelta, por el camino alucinábamos entre túnel y túnel con las vistas, ya que muchas veces la vía estaba a ras de agua. Vimos pseudoinundaciones, nieve, nieve, y más nieve acumulada del invierno pasado y casas aún más aisladas. También aprendimos a contar hasta diez en deustch, alemán, polaco, español, francés, italiano e inglés.

- Cumpleaños de Jasper 1.0.
Una kitchen party como otra, mucha cerveza, vodka gratis (gratis!) pero con pancakes americanos y luego Dutch!

- Cumpleaños de Jasper 2.0
3 días después, con más cerveza, más vodka gratis (gratis!), y más pancakes, ésta vez echos por mi. 
Más tarde fuimos a Horgens, un pub, no sabría decir dónde está exactamente pero está realmente pasable. El problema es la vuelta en taxi... Ésta vez no nos timaron tanto,  y aunque  fuimos 7 en uno de 6 llegamos sanos y salvos.

- Jazz sin jazz. 
Ésta es una historia del tipo de los creadores de los creadores de los creadores de... en la que fuimos al gimnasio a las 11:15. En el aula que teníamos la clase estaban los de kárate, así que amablemente vinieron a informarnos de que nuestra clase se cambiaba de aula y de hora. Todo bien hasta que pedí también muy amablemente que lo repitiese en inglés, amablemente me dijeron que la clase iba a ser a las 12:45 así que nos fuimos a casa, compramos los billetes de vuelta a casa (Vuelta a casa!) y volvimos (volvimos!). Para nuestra sorpresa, en la puerta había un cartel que intuyo que decía que la clase se había pasado a las 11:30. Así que preguntamos en el mostrador... finalmente el chico que amablemente me había dicho la hora correcta se había equivocado al decirla en inglés... 

Estas son las cosas más interesantes que nos han pasado estos días y de las que yo me acuerdo o puedo contar a la gran masa. Todo va demasiado rápido, por las mañanas clases, 2 días a la semana seminarios con deberes, noruego por las tardes con su cantidad ingente de deberes y "redacciones de niños de 6 años" para entregar a doble espacio, ir al gimnasio, estudiar, salir, seguir socializando, intentar participar en una revista de la universidad, más estudiar ya que el examen es en 12 días (12!!!!!!!!!!)

Muchas cosas y poco tiempo. 


Marta.

miércoles, 12 de septiembre de 2012

Resumetetet

Levamos moito tempo sen actualizar así que intentarei facer un resumo moi resumido destes días.

A semana pasada estivo Héctor de invitado, e a verdade é que tivo moi boa sorte co tempo co cal puidemos ir ver os lagos (porque resulta que hai outro tamén moi cerquiña!) as illas (Langøyene e Hovedøya, as dúas moi bonitas), a Opera House (outra vez!), o campus (aínda que eu xa o vexo a diario) e demos un paseo polo centro. A eso hai que sumarlle algunha que outra cea, kitchen party (básicamente reunirse nalgunha cociña), e festa propiamente dita en discoteca (que xa sabedes que a Héctor é o que lle mola). Pois iso, que moitos italianos e alemáns e moito falar inglés (ah! si, e estudar polas mañás, en serio jaja).

Este venres había barbacoa no lago polo cumple dunha das italianas, que rematou cunha considerable fogueira porque si, xa empeza a facer frío. O sábado kitchen party e o domingo BLÅ. Iso polas noites, porque os días se van facendo un pouco aburridos co cal non queda máis remedio que estudar (e intentar facer a colada sen éxito). Peeeeero onte apuntámonos por fin ao ximnasio así que xa temos plan para as tardes. O ximnasio queda moi cómodo porque está no medio e medio do campus.

Un bico a todos!
Sabela.

miércoles, 5 de septiembre de 2012

Problemen

La entrada anterior debio ser publicada, peeero no lo fue, osea que viene siendo antigua.

Mil disculpas,
Marta

PD: Mi ordenador sigue teniendo problemas con la conexion por cable, asi que no puedo actualizar.

Mil disculpas otra vez.

Sunday

Primero de todo: Como ya estaba escrito en la otra entrada, 
¡Tengo maleta!

El resumen de toda esta historia viene siendo que no tenía maleta y estaba triste y ahora tengo maleta y estoy feliz.

El viernes, después de dialogar por el chat de la empresa que mandaba mi maleta, me mandaron  a todas las oficinas de correos a preguntar si la susodicha andaba por ahí. (Como veis todo profesionalidad).
La primera parada fue la oficina del centro, donde evidentemente no estaba, no iba a ser tan fácil.
La segunda fue a la oficina de información turística, ya que la otra dirección a la que tenía que ir era completamente desconocida. 
Así que ahí fuimos yo y mi amargura al extrarradio a buscar la maleta. Técnicamente se llegaba fácil: T-bane hasta Helsfyr y luego el bus 68 hasta "Posten nosequé". 
Digo técnicamente porque no fue así.
Coger el metro fue fácil, encontrar el sitio donde paraba el autobús no tanto, y bajarme en la parada correcta ya imposible:
Me bajé en la parada incorrecta, en un polígono, sin nada alrededor, solo camiones, mucha lluvia, un árbol para resguardarse y muchos coches que me miraban al pasar. 
El siguiente bus pasó media hora después... y esta vez me bajé donde debía. Pero allí solo me confundieron más con los números de referencia, que si la maleta entregada ya era la de Sabela y no la de Sabela a mi nombre, Susi también había recibido su maleta, la que estaba a nombre de Marta no estaba localizable... y llegó la hora de cerrar así que me invitaron a irme solamente con la esperanza de que me llamarían la mañana siguiente para decirme si averiguaban algo.

Y no me llamaron. Tuve que llamar yo a la empresa que había contratado la empresa que yo había contratado para enviar mi equipaje... Y mi maleta llegó, sin más, estaba allí, después de tanto tiempo, llegaba sin la etiqueta, completamente sucia y con algún golpe que otro, pero estaba conmigo.

Cambiando de tema, el viernes me tocó a mi ser la bartender novata, pero aún así diría que se me da bastante bien (sobretodo teniendo a Sabela cobrando). Ese día no había demasiada gente así que hubo que carretar bancos, sillas, arrancar posters y recoger colillas del suelo (todo con mucha dignidad excepto lo de las colillas).
Por la noche llegó Fátima, la pobre se tuvo que arreglar rápido y salimos pitando a un concierto, pero al llegar el concierto había acabado y ya no quedaba prácticamente nadie, un fail en toda regla.

La mañana siguiente nos dedicamos a dormir ya que había que trabajar de 20:00 a 3:00. Por la tarde y tras un delicioso arroz tres (o más) delicias hicimos nada, el plan perfecto para alguien que viene a visitar la ciudad.

Y llegó la noche:
Nos mandaron a las tres al ropero, pintaba bien la cosa, pero solo las primeras horas.
El ropero consistía en una barra y detrás una especie de estanterías de metal con ganchos y números. En cada gancho había una tarjeta con el número del gancho correspondiente. Había muy pocas tarjetas y las que habían eran de ganchos que estaban unos detrás de otros. En total habría solamente unas 350 tarjetas para unos 1000 ganchos...

Y llegó el momento en el que nos quedamos sin tarjetas, por lo que no se podía colgar nada más. Había que explicarle a todo el mundo  que estábamos sin espacio, bueno, está claro que espacio había porque los ganchos sobraban, lo que no había era las malditas tarjetas. 
Muy poca gente entendía el tema de las tarjetas de manera que era explicar lo mismo una y otra vez...
Pero llegó un momento en el que la gente se colaba detrás de la barra para dejar sus chaquetas en ganchos sin tarjeta... Un ligero caos... pero Sabela y Fátima me nombraron jefa del cotarro (dado que yo iba bien vestida y ellas llevaban la camiseta del Studio), así que ahí estuve yo, dialogando con noruegos borrachos y muy pesados (pero claramente tan guapos como siempre) para que saliesen del ropero y esperasen a que hubiese espacio. 
Fue ligeramente muy agobiante, dado que Sabela se quedó sin voz y había DEMASIADA gente.
Realmente la cosa se nos daba bien, no perdimos ninguna chaqueta y todo estaba en su ganchito. Pero podría haber sido un gran desastre ya que más de una chaqueta se cayó y luego no estaba claro cuál era su sitio.

Y dieron las 3 y por fin se apagó la música (destacar que estábamos entre dos salas, con dos Djs distintos, pero los dos con unos altavoces excesivamente potentes que hacían que el metal estuviese vibrando todo el tiempo)

Después había la famosa post-party, la pisamos, pero nos fuimos tan pronto como conseguimos la free-memership y nuestras cervezas gratis (¡¡Free Memership!!).
Nos fuimos en taxi, y si, comprobamos definitivamente que la última vez nos habían timado de mala manera...

Hoy tocará ir al Blå, y esperemos que el resto de la semana podamos visitar algo de la ciudad con Fati además de seguir saliendo de fiesta todas las noches e ir a clase... Esperemos conseguirlo!

Marta.




viernes, 24 de agosto de 2012

Bartender

Antes de nada: Marta ten maleta! Pero supoño que quererá facer unha entrada sobre eso (se é que non a está facendo agora) así que voume centrar no día de onte.

Pola mañá non tivemos clase pero co rollo da maleta ao final pasóusenos a mañá, e eu apunteime de voluntaria para o Studio Festival. É un festival que organiza a Norwegian Student Society que ven sendo a que leva todos os saraos (ou case todos) do campus. É dicir, a que organiza as festas. A vantaxe de ser voluntaria é que se o fas 3 días consegues free membership, ser membro sen pagar. E sendo membro consegues todas as cousas máis baratas. Ademais danche unha camiseta e van organizar un cabin trip para os voluntarios en setembro, que consiste en ir a unha cabaña ao norte de Oslo a pasar a fin de semana (pero non sabemos moi ben se quedan plazas para iso).

Vamos, que alí me fun eu, sen comer (se 2 plátanos e un muffin non contan como comida), á carpa que había en Bislett. Dende as 4 ata as 6 non había ninguén así que nos puxemos a xogar aos dardos e escoitar música. De vez en cando había un chico moi simpático que recordaba que había que falar en inglés para que nos enteráramos de algo. Logo deberon de chegar unhas 10 persoas. Non era precisamente un éxito. Intentaron ensinarme como poñer as cervexas, e foi unha pena que non se organizase ese día a festa da escuma. Era un pouco frustrante. Logo mandáronnos para a outra carpa na que había algo máis que facer, e por fin conseguín poñer a cervexa!

Cando rematou o turno, sobre as 9.30, déronme un cupón de 3 cervexas e marchei para casa, a deixar os plátanos que comprara para a miña saudable comida e fun buscar a Marta.

Pola noite fomos á festa de Law, no centro da cidade, nun pub bastante pijo pero con boa música, ata as 12 que collimos o último metro e pa casa a cear!

Hoxe intentamos ir a Ikea a por un colchón barato (para visitas) que resultou non ser tan barato. Así que non compramos o colchón pero si unha lámpara, toallas, espello e tuppers.

E agora marchamos outra vez ao Studio, a ver se hoxe hai máis xente.


Sabe.

martes, 21 de agosto de 2012

Lunes, Martes y Maletas.

Ayer lunes, el primer día de clase, no hubo clase (empieza bien la cosa).

Tras averiguarlo decidimos volver a ir a comprar comida (dado que parece que se ha convertido en uno de nuestros pasatiempos favoritos, aunque evidentemente no lo hacemos demasiado bien viendo las veces que tenemos que volver). Fuimos a Gronland, a la tienda donde los cajeros (ligermanete muyguapos) ya nos conocen por diversos malententendidos* y luego al Meny, donde también hay un cajero (bastante mono también) que ya nos conoce por otro malentendido.

Ya en casa preparamos un arroz con las verduras de los tacos del día anterior, y la tarde pasó pero nosotras no pasamos por ningún lado. 
Al dar las siete, una hora decente para salir por aquí, emprendimos la marcha hacia el PubtilPub, sin saber realmente cómo iba la cosa.
Pero el destino quiso que nos encontrásemos con un amigo que se iba a reunir con su Buddy Group (un chico con suerte dado que su grupo es de los pocos que siguen juntos).
El PubtilPub consiste en ir a todos los pubs del campus (porque sí, en cada facultad hay un pub en el sótano y el hall lo modifican con una barra, música y luces de modo que queda totalmente cambiado). En este recorrido si te tomabas 6 cervezas (gastando 240 kr en total) y sellabas un papel cada vez que comprabas una finalmente te daban una entrada gratis para una fiesta. (Por si hay alguna duda, nosotras no lo hicimos, podríamos, pero no, así que por ser buenas chicas el karma nos bendijo dejándonos 150 kr en el suelo del baño. Que evidentemente van a ser empleados en las cervezas que nos deberíamos haber tomado).


MARTES, maldito martes.

Primer día de clase. Una gran clase por cierto. El profesor se parece a uno de nuestra facultad (no diremos quien para manetener su anonimato) pero a todos en general nos parece genial, y hasta quí puedo desvelar.

Tras la fantástica clase, y tras apropiarnos de diversos libros de la biblioteca (ya que somos unas chicas muy aplicadas) teníamos que ir a escanear e imprimir el pasaporte/DNI y la tarjeta sanitaria, pero todas las facultades y bibliotecas estaban llenas, LLENAS, en AGOSTO, a las 12 de la mañana!!

Así que para casa... y aquí empieza el maldito martes de verdad.

Saliendo del campus, vimos que el metro estaba llegando así que fuimos corriendo a cogerlo, pero tachán, después de varias paradas... no estábamos en el tren correcto.
Así que para abajo en la siguiente parada, para dentro en el siguiente tren de vuelta, y abajo en la siguiente parada con conexión con la línea 3.
Ya abajo en la estación correcta apareció el tren correcto, y Sabela se puso a correr correctamente hacia él, pero yo no. Así que Sabela cogió el tren correcto y Marta se tuvo que esperar sentada 15 minutos hasta el siguiente tren, todo muy correcto y muy bien.

Mientras esperaba Sabela me llamó diciendo que MI maleta había llegado... pero la suya no. 

Pero mi entusiasmo contenido y su decepción manifiesta duraron poco ya que rápidamente se cambiaron las tornas...

La maleta que había llegado era y es la de Sabela, pero con mis datos, mi contrato y mi firma...

La mía, o bueno, externamente la de Sabela e internamente la mía, está en Noruega (punto positivo) y técnicamente la entregan mañana (técnicamente).

Y hasta aquí puedo decir, ya que no sé que se tomó el transportista para tardar esta eternidad, ni en qué pensaba al confundir las maletas, ni que hacía en Alemania, ni nada de nada... excepto que por lo demás todo bien, muy bien realmente.

*Malentendido:
- Dícese de la situación en la que te preguntan en noruego si quieres una bolsa pero tú no lo entiendes y contestas en inglés diciendo que no quieres bolsa.
- Dícese de la situación en la que te preguntan en noruego si quieres el ticket pero tú no lo entiendes y contestas en inglés diciendo que no quieres ticket.
- Dícese de la situación en la que tú le das al cajero la tarjeta para que te cobre - pero el te señala el lector de tarjetas para que lo manejes todo tu mismo.
Dícese de la situación en la que quieres pagar con monedas y procedes a dársela al cajero pero te señala una máquina para que lo manejes todo tú mismo.
- Dícese de a situación en la que introduces la tarjeta en el lector antes de tiempo y muy efusivamente y comienza una extraña conversación en la que un interlocutor habla sobre la Visa y otro sobre Pizza.



Marta.

domingo, 19 de agosto de 2012

Sunday


Hoxe fomos en barco a pasar o día nunha das illas. Despois do día terrible de onte (moita choiva), hoxe facía solazo e calor. As illas son unha pasada. Na que fomos nós había moitas casiñas pequenas de madeira, pero sen muros que as separasen e todo era moi curriño e estaba moi coidado. Fomos a unhas rocas onde nos instalamos para facer a barbacoa e bañámonos un bo rato, porque a auga non estaba nada fría e había un muelle cun trampolín para tirarse e unha plataforma... vamos, unha gozada!

E para rematar o día fomos a un concerto de jazz (gratis, por suposto) que resultou ser moitísimo mellor do que esperabamos. A banda chámase Frank Znort Quartet, pero deben de ser unhas 15 ou 20 persoas que fan un show xenial.

Este foi, polo menos para min, un dos mellores días ata agora. Mañá empezamos as clases, a ver que pasa!

Sabe.

sábado, 18 de agosto de 2012

Roupa

Dado que seguimos sen maleta e así será ata, esperemos, o martes, onte fomos comprar algo de roupa. 
Afortunadamente Marta recordou que Sara nos recomendara H&M. Estaba todo moi barato! (Por 25€ teño vestido, camiseta e vaqueiros ;D). Así que se vides a Oslo e queredes roupa, xa sabedes onde buscar.
Ademais fomos ao centro, no que parecía a zona de compras, moi chula e cun día moi bonito. Eso si, hoxe chove bastante.

PD: Hoxe espertoume un paxaro con cantos de todo menos celestiais.

Sabe.